Report

Χάθηκα.

Που?

Στον κόσμο μου. Χορούς, πανεπιστήμια κτλ και μπλα μπλα.

Βασικά δικαιολογίες. Μέρσι, δηλαδή! Απλά δεν είχα την ανάγκη να γράψω κάτι. Έκανα το μπλογκ αυτό με την ελπίδα ότι θα κάνω κάτι σημαντικό κι έκανα μια τρύπα στο νερό. Το είχα ξεχάσει κιόλας. Ένιγουει απλά ήθελα να σας πω ότι είμαι καλά, ζω ακόμη, χορεύω και εξακολουθώ πάντα να μάχομαι για τα δικαιώματα τις καρέτα-καρέτα. Άντε φιλιάααααααααααααααααα.... :)

The Weight of the World

Όχι δεν πρόκειται να μιλήσω απλά για την ταινία - την οποία και πρέπει να δείτε αν δεν την έχετε δει, θεά η Aguilera! Θα σας κάνω μικρή αναφορά στο τι τραβάω αυτήν την περίοδο και σε αυτό οφείλεται η απουσία μου καθώς και άλλα πολλά. Έχει λοιπόν ένα πενταήμερο που όλος ο πλανήτης γύρω μου έχει γίνει τόοοοσο αλλιώτικος! 


Άλλοι θέλουν να τους πω την γνώμη μου, άλλοι θέλουν βοήθεια, άλλοι έχουν χάρες να μου ζητήσουν. Κάποιοι άλλοι απλά νιώθουν απελπισμένοι και ορισμένοι ίσως περιμένουν από μένα να βγάλω το φίδι από την τρύπα. Κοινός παράγοντας? Εγώ! Αλήθεια, δεν το λέω με κακό τρόπο αλλά πως θα σας καταφέρω όλους μαζί? Αφήστε που κανέναν δεν γνωρίζει για την ύπαρξη του άλλου, οπότε εξηγήσεις δεν χωράνε.. Έφυγε και το κασέρι που πάντα είναι καλός σύμβουλος σε κάτι τέτοια γιατί πάντα κάνει την λάθος πρόταση οπότε ξέρω ότι το ακριβώς αντίθετο είναι το σωστό. Ααααααχ Τουρκιά, μας έφαγες τα καλύτερα παιδιά!!


Ταυτόχρονα τρέχω για εργασίες τις Σχολής, τρέχω με τον χορό, τρέχω γενικώς και δεν προλαβαίνω. Σε ποιον να δώσω βάση?? Ποιος χρειάζεται βοήθεια? Τι μπορώ εγώ να κάνω? Πως θα κρατήσω σωστές ισορροπίες? Τόσα ερωτήματα μέσα στο κεφάλι μου, βουίζουν και στριφογυρνούν, και το μόνο που θέλω είναι απλά να σταματήσουν.


Νιώθω ένα απίστευτο βάρος, μία πίεση πάνω μου που σιγά αλλά σταθερά νιώθω να με διαβρώνει, να με τρώει από μέσα. Έχω όμως πάψει να πιστεύω σε από μηχανής Θεούς και δαίμονες. πιστεύω μόνο σε μένα και μόνο έτσι μπορώ να χειριστώ καταστάσεις τέτοιες που με ξεπερνούν. Με το να τις ξεπεράσω εγώ.


Αλλάζοντας θέμα - γιατί όσο και να απολαμβάνω να γκρινιάζω, σιχαίνομαι την μιζέρια οπότε πρέπει να σταματώ το πρώτο για να μην καταλήγω στο δεύτερο - έχω φάει από την Τρίτη το ξύλο της ζωής μου. Όσο ξύλο δεν έφαγα στα παιδικά μου χρόνια το τρώω τώρα στον χορό. Και να σας πω και κάτι? Μια χαρά μου αρέσει. Παιχνίδι εξουσίας είναι και μου φαίνεται τόοοοσο οικείο. Το ρουφιάνικο το coup de pied θα με φάει εμένα. Πλάκα έχει. 




Η εκτόνωση του χορού είναι απίστευτη. Δοκιμάστε το, αξίζει! Σήμερα λοιπόν, μια μέρα με πολύ πίεση, άγχος, εκνευρισμό και άλλα τέτοια θετικότατα συναισθήματα (:P), πήγα για jazz και μόλις άρχισε να παίζει το κομμάτι 
τρελάθηκα. Ναι ίσως σωστά φαντάζεστε. Είναι αυτό που πιθανώς ακούτε ακόμη αυτήν την στιγμή.


Και ξέρετε τελικά που κατέληξα?? Μερικές φορές είναι καλύτερο να αφήνουμε τα πράγματα να κυλούν από μόνα τους. Δεν μπορούμε να τα ελέγχουμε όλα. Δεν μπορούμε να είμαστε παντού. Δεν μιλάω για παραίτηση, μιλάω για ανασύνταξη των δυνάμεων. Αυτό σκεφτόμουν την ώρα που χτυπιόμασταν στην χορογραφία. Αυτό σκέφτομαι και τώρα.


Οπότε και γω αρχίζω να κοιτάω την δουλειά μου και όποιος θέλει τον αριθμό μου τον έχει, δεν μπορώ να σκάσω κιόλας. Είμαι εδώ γι'αυτούς που με χρειάζονται, από κει και πέρα τσουτσέκι δεν θα γίνω.


Οπότε εγώ συνεχίζω τον χορό ακάθεκτος.


Εσείς?
Τι λέτε? Χορεύετε? 

Hit it up, get it up 

Won't let you rest 

Hit it up, get it up 

This is not a test 

Hit it up, get it up 

Gotta give me your best 

So get your ass up 

Show me how you Βurlesque 

Υ.Γ. Πήρα το κασέρι τηλέφωνο και άρχισε να μου μιλάει Τούρκικα μία σαν την Μπέθυ Αργυράκη. Να το πάρω προσωπικά? xD

Τρία: Το Χρονικό μιας Αυτοκτονίας (part I)

Καθώς λοιπόν έπλυνα τα πιάτα που υπερχείλιζαν από τον νεροχύτη, δεν ξέρω γιατί αλλά με έπιασε μια μελαγχολία ξαφνικά και θυμήθηκα την Τρία. Τι σχέση έχει ο νεροχύτης μου με την Τρία θα μου πείτε τώρα. Πως δεν έχει. Όταν πήγαινα να κοιμηθώ, μετά από ένα πεντάλεπτο άκουγα χαρακτηριστικούς ήχους από ποτήρια και πιάτα που πέφτουν, έτρεχα στην κουζίνα και έβλεπα την Τρία ωραία κι όμορφη, ανεβασμένη πάνω στις στοίβες με τα πιάτα να προσπαθεί να βρει κάτι να φάει. Και τότε έτρωγε, κλασσικά αντί για κονσέρβα, το καθιερωμένο βραδινό ξύλο, μόνο και μόνο για να έρθει να μου γρατζουνίσει τα μάτια 5 λεπτά αργότερα, μόλις πήγαινε να με πάρει ο ύπνος για να φάει και το βραδινό ξύλο part 2. Α ρε Τρία!

Τι εννοείτε ποια είναι η Τρία? Δεν σας έχω μιλήσει για την Τρία? Μα είμαι απαράδεκτος. Ο Σημερινός χορός είναι αφιερωμένος αποκλειστικά στην Τρία.

Ιδού:

Το πιο σατανικόυπολοτερατώδες γατάκι που έχει υπάρξει και θα υπάρξει ποτέ σε αυτόν τον βόθρο που αποκαλούμε χώρα μας, δεν είναι άλλο από την εικονιζόμενη! Μην σας ξεγελά η εμφάνιση. Το γατί αυτό ήταν η προσωποποίηση του ΣΑΤΑΝΑ! Ήταν ικανό να σου σπάσει τα νεύρα μέσα σε ένα πεντάλεπτο μιας και ήταν καραεπιθετικό του κερατά, γρατζουνούσε, δάγκωνε και κατέστρεφε οτιδήποτε έβαζε στο μυαλό της. Και όταν λέω οτιδήποτε εννοώ οτιδήποτε. Οτιδήποτε - από καναπέδες και χαλιά μέχρι αυτιά και μάτια! Δεν είχε τέτοια κολλήματα το κακό μου.

Που λέτε, όταν την γνώρισα ήταν 10 ημερών. Βέβαια φαινόταν από τότε τι δαιμονισμένο που ήταν μιας και σκαρφάλωσε στα μαλλιά μου και άρχισε να μου γρατζουνά το κεφάλι. Τότε νομίζω έγινε και η πρώτη δολοφονική απόπειρα εναντίον της, η οποία απέτυχε μόνο και μόνο επειδή μπήκε η κολλητή μου στην μέση και όχι μόνο της έσωσε αλλά την υιοθέτησε κιόλας. Βέβαια - για να δείτε ότι έχουμε πολλά κοινά με τις παρέες μου - στην αρχή για κάποιον λόγο η κολλητή μου το φώναζε Πάμπλο γιατί είχε αποφασίσει ότι ήταν αρσενικό. Και όταν λέω αρχή εννοώ τους πρώτους 2 μήνες που την είχε, ώσπου μία μέρα που αποφάσισα να πάω σπίτι της ύστερα από καιρό μου κάνει "Καλά ρε, ο Πάμπλο είναι γκόμενα! Το πιστεύεις?".

Ο παρατηρητικός αναγνώστης θα έχει προσέξει ότι χρησιμοποιώ τόση ώρα παρελθοντικούς χρόνους για να περιγράψω την Τρία. Ο ακόμη πιο παρατηρητικός αναγνώστης θα έχει συνδέσει τους παρελθοντικούς χρόνους με τον τίτλο της ανάρτησης: Το Χρονικό μίας Αυτοκτονίας. Γιατί ναι, η Τρία ήταν το πιο απίθανο, περίεργο και τρανσέξουαλ γατί που έχω συναντήσει ποτέ, αλλά το πιο εντυπωσιακό πάνω της ήταν οι αυτοκτονικές της τάσεις.

Νομίζετε πως σας κοροϊδεύω? Πως θα ονομάζατε εσείς ένα γατί το οποίο έπεσε μια φορά από τον 6ο και μια φορά από τον 7ο-ταράτσα -εκτός από βλαμμένο?

Highlights της απόπειρας? Το γεγονός ότι η κολλητή μου την πρώτη φορά που έπεσε στον ακάλυπτο κατέβηκε κάτω κλαίγοντας για να την θάψει και έθαψε λάθος γατί (Καλά τι σόι ακάλυπτος ήταν αυτός με τόσα γατίσια πτώματα?) μόνο και μόνο επειδή είχε αίματα πάνω του. Μετά από πέντε μέρες  την βρήκε σε μια αλάνα κοντά στο σπίτι της και η Τρία όρμηξε πάνω της σώα και αβλαβής γλύφοντάς την και χουρχουρίζοντας. Δεν είχε ούτε μία γρατζουνιά το άτιμο. Όταν έλεγα εγώ ότι είναι η κόρη του ΣΑΤΑΝΑ δεν με πίστευε η φίλη μου.

Η συνέχεια με την δεύτερη απόπειρα και τρίτη και πετυχημένη στο part II, καθώς έχω να τελειώσω τα πιάτα στον νεροχύτη!
Καλό σας απόγευμα Τερατάκια!

Μονόλογος

4:11.

Αυτήν την ώρα λέει το ρολόι τώρα που ξεκινώ να γράφω αυτήν την ανάρτηση. Λόγος ύπαρξης της? Άγνωστος. Απλά νιώθω την ανάγκη να γράψω χωρίς να έχω κάτι στο μυαλό μου, απλά συνειρμικά να αφήσω τα δάχτυλα μου να με οδηγήσουν όπου θέλουν. Ίσως γιατί δεν έχω όρεξη να με οδηγήσω εγώ άλλο.

Όχι γιατί δεν ξέρω που να πάω. Αυτό ποτέ δεν ήταν πρόβλημα για μένα. Μου αρέσει να ταξιδεύω στο άγνωστο, σε απάτητα μέρη. Αυτό που με τρώει τώρα είναι το γεγονός ότι θέλω να γράψω.

Όχι γιατί κουράστηκα να με οδηγώ. Μου αρέσει  να έχω τον έλεγχο. Και συνήθως τον έχω.
Δεν έχω όρεξη να με οδηγώ εγώ άλλο γιατί έχει πλάκα μερικές φορές να αφήνεις και τους άλλους να σε οδηγούν.

Δεν ξέρω. Περίεργη φάση, περίεργη περίοδος, περίεργοι άνθρωποι, περίεργος και γω.
Είχα σκοπό η επόμενη ανάρτηση μου να είναι αφιερωμένη στον χορό αλλά τελικά με πρόλαβε ή βέρμπαλ νταϊάρια. Περίεργα πράγματα.

Ύστερα λοιπόν από μία δίκη και έναν μάρτυρα υπεράσπισης, 6 μέρες καθυστέρηση και επιτέλους μια περίοδο που δεν έλεγε να έρθει, ένα πολύ πετυχημένο τουρ πλιέ και ένα καθόλου πετυχημένο άλμα, ένα κόλλημα σε παλιές αγάπες, έναν re-union, σχεδόν ένα βέλος του έρωτα που ευτυχώς πέρασε ξώφαλτσα, δύο άγνωστες βρωμερές κάλτσες, μια υπέροχη μπριζόλα, ένα επι 2 ώρες επαναλαμβανόμενο papa-paparazzi, άλλες δύο ώρες Plants Vs Zombies, έναν ριψοκίνδυνο - αν και ομολογουμένως σέξυ- για την σωματική μου ακεραιότητα καφέ, μία γρήγορη ματιά σε Hw και Blog-οσφαιρα, ένα πεντάλεπτο πετυχημένων συμβουλών για σχέσεις, έχω να σας ανακοινώσω ότι οι άνθρωποι - και τα Τέρατα βεβαίως βεβαίως - είμαστε ποοοοολύ περίεργα όντα.

4:41 Τώρα σταμάτησα ουσιαστικά. Σβήσε, γράψε, σβήσε γράψε! Δε βαριέσαι!
Απόψε κατέληξα σε αυτό το συμπέρασμα. Α, τελικά είχε και ένα αποτέλεσμα ο μονόλογος!
Από το Κ, το Τ, τον Β, τον Χ, τους Σ & Α, τον Γ, τον Α.Σ., την Β και φυσικά εμένα, το Τέρας, καλό σας βράδυ και να θυμάστε πάντα να τρώτε όλο σας το φαί και να φοράτε διαφορετικές κάλτσες.

Χορεύετε, δεν χορεύετε εγώ πάω να κοιμηθώ! :P