Kind of Nostalgia

Θέλω να βγω έξω τόοοσο πολύ αυτήν την στιγμή.


Θέλω να ρουφήξω όλη την πόλη, να την δω όλη, να την δοκιμάσω όλη, να την ζήσω, να την ακούσω. Θέλω να πάρω ότι έχει να μου δώσει και περισσότερα και να τα κρατήσω μέσα μου για πάντα. Θέλω να δω τα φώτα της, να ακούσω τις κόρνες των αυτοκινήτων της, να μυρίσω τους καπνούς της, να γευτώ όλα τα πικρά και όλα τα γλυκά της φρούτα. 


Και ξέρετε κάτι??? Θα το κάνω. Το κάνω ήδη. Το κάνω εδώ και ενάμιση χρόνο. Θα μπορούσα να το κάνω για πολύ ακόμη. Δεν είναι αυτό το θέμα.


Μα ποιο είναι το θέμα?


Δεν ξέρω. Και φοβάμαι να ρωτήσω για να μάθω. Δεν θέλω να ξέρω. ΔΕΝ θέλω να ξέρω. Δεν με ενδιαφέρει. Θέλω απλά να είμαι καλά.


Μα πως θα σαι καλά άμα δεν ξέρεις τι έχεις, αν δεν το ψάξεις?


Χρόνια ολόκληρα το ψαχνα. Και δεν το βρήκα. Και μετά απλά έμαθα να το αφήνω. I learned to let it go. Έμαθα να κρατάω αποστάσεις, έμαθα να μην αφήνω τίποτα να με ρίχνει. Και πολεμούσα πάντα για αυτό. Και πολεμάω ακόμη.


Δεν κουράστηκες να πολεμάς?


Ειλικρινά? Όχι. Χάνω ίσως κάποιες μάχες. Ο πόλεμος όμως θα ναι δικός μου. Και δεν θα γυρίσω πίσω. Δεν θα γίνω αυτό που φοβόμουν. Δεν θα γίνω αυτό που ήμουν. Μικρός. Πέρασαν τα χρόνια αυτά και άλλαξα. Φαινομενικά, ξαφνικά και απότομα. Κατά βάθος όμως απλά περίμενα το πλήρωμα του χρόνου.


Το καταλαβαίνεις ότι λες ασυναρτησίες έτσι??


Ίσως. Δεν με ενδιαφέρει. Στις μικρές ώρες το παραμιλητό ακούγεται λογικό και ο ψίθυρος κραυγή.  Και γω θέλω τόσο να φωνάξω. Αλλά δεν ξέρω τι. Εσένα τι σε νοιάζει?? Γιατί επέστρεψες? Δεν σε έχω ανάγκη. Σε ξεπέρασα, είμαι αλλού τώρα. Είμαι άλλος τώρα.


Εγώ βάζω τις ερωτήσεις. Εσύ απλά απαντάς.


Όχι.


Τι όχι?


Όχι δεν βάζεις εσύ τις ερωτήσεις. Εσύ δεν βάζεις τίποτα πλέον. Σε σκότωσα, δεν υπάρχεις. Νόμιζα ότι μπορούσα να σε αντέξω αλλά δεν μπορώ. Οπότε φύγε δεν σε έχω ανάγκη. Είσαι τελειωμένος. 


Κάνεις λάθος. Είσαι ένα τίποτα χωρίς εμένα. Χάρη σε μένα τα έβγαλες πέρα τόσα χρόνια. Χάρη σε μένα είσαι αυτός που είσαι.


Δεν σου οφείλω τίποτα αλλά και να σου οφείλω δεν θα σου το δώσω. Φύγε. Δεν σε χρειάζομαι πια. Έχω δικό μου χτύπο πλέον. Η καρδία αναβοσβήνει στο στήθος μου. Με πόνο κυριολεκτικό και
 αίμα την έφτιαξα και θα μείνει για πάντα. Μια σκιά είσαι μπροστά μου. Μια σκιά. Και αν δεν μπορώ να σε διώξω, γιατί όπου υπάρχει ήλιος υπάρχει και σκιά, απλά θα περπατήσω πάνω σου. Πάνω στο πτώμα σου. Innocence is gone. Τώρα μιλάω εγώ. Τώρα εγώ θα κάνω κουμάντο. Τώρα χτυπά η δική μου καρδιά. 


Θέλω να βγω έξω τόσο πολύ αυτήν την στιγμή. Αλλά δεν θα το κάνω. Δεν θα τρέξω μακριά σαν φοβισμένος έφηβος. Στις μικρές ώρες το παραμιλητό ακούγεται λογικό και ο ψίθυρος κραυγή. Και τώρα ψιθυρίζω εγώ. Τώρα χτυπά η δική μου καρδιά. Κι όταν η καρδιά χτυπά, ποιος ανόητος νομίζει ότι μπορεί να την σταματήσει??

And when thy heart began to beat,
What dread hand? & what dread feet?




Καλό βράδυ Τερατάκια. Θα τα ξαναπούμε σύντομα. I'm back.
Λοιπόν??
Χορεύετε??

And I feel wahoo

Πατήστε Play και διαβάστε. 

Ανάβω τσιγάρο και γράφω. Κάτι τέτοιες βραδιές είναι που νομίζω ότι κανένας δεν μπορεί να μου τις πάρει, είναι ότι έχω και ότι με κάνει να αναπνέω. Είναι απόδειξη ότι ζω ακόμη. Είναι που πέρασα υπέροχα χθες? Είναι που χόρεψα ωραία σήμερα? Είναι που άλλη μία όμορφη μέρα ξημερώνει αύριο? Μάλλον όλα μαζί.

Άνθρωποι που με συμπαθούν όσο και να μην το παραδέχονται, άνθρωποι που με θέλουν γι'αυτό που είμαι, άνθρωποι που γουστάρουν τις μαλακίες που γουστάρω κι εγώ, άνθρωποι που για πρώτη φορά τους έχω κοντά μου. Άνθρωποι νέοι και άλλοι παλιότεροι, άνθρωποι που δεν τους χρωστάω και δεν μου χρωστάν, άνθρωποι έτοιμοι για την μούρλα μου και γω έτοιμος για την δική τους, άνθρωποι φτιαγμένοι από κάτι παραπάνω από σάρκα, οστά και δέρμα. Άνθρωποι σωστά τέρατα. Σας ευχαριστώ τέρατα μου για τις ωραίες στιγμές χθες, και σήμερα και τον τελευταίο ενάμιση χρόνο. Ποτό, τσιγάρα, χορός, γέλιο, φίλοι και ίσως και κάτι παραπάνω και πολύ, μα πολύ γέλιο.

Ξέρετε πριν έβλεπα τηλεόραση και ο πρωταγωνιστής της ταινίας πέθαινε. Την τελευταία στιγμή που πέθαινε, το κερί μπροστά μου έσβησε και έμεινα αποσβολωμένος να κοιτάζω το καπνό που διαλύεται. Έτσι λοιπόν κάποια στιγμή όλοι μας θα φύγουμε και θα χαθούμε σαν καπνός. Αλλά μέχρι τότε μπορούμε να είμαστε φωτιές αναμμένες να φωτίζουμε το τίποτα και να λάμπουμε από μακριά.

Άλλωστε μην ξεχνάτε ο καπνός δεν χάθηκε. Απλά διαλύθηκε στον αέρα και έγινε αόρατος. Το ότι δεν το βλέπεις και δεν τον βλέπω δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχει. Κάτι τέτοιες βραδιές είναι που νομίζω ότι κανένας δεν μπορεί να μου τις πάρει, είναι ότι έχω και ότι με κάνει να αναπνέω. Είναι απόδειξη ότι ζω ακόμη. Είναι που ξέρω ότι αυτήν την στιγμή λαμποκοπάω? Είναι που έχω ακόμα πολύ φιτίλι? Είναι που ξέρω ότι ο δικός μου καπνός θα φαίνεται για πάντα? Ίσως όλα μαζί. Ίσως και τίποτα. Τι σημασία έχει? Είμαι χαρούμενος και λάμπω. Αυτό έχει σημασία.

Να προσέχετε την φωτιά σας, τερατάκια, να προσέχετε το κερί σας. Είναι ότι είστε, ότι μοναδικό έχετε. Ότι σας χαρακτηρίζει και σας κάνει ιδιαίτερους. Εκμεταλλευτείτε το κερί σας μέχρι τελευταίο εκατοστό φιτιλιού, ρουφήξτε την ζωή και κρατήστε την μέσα σας σας φυλαχτό. Διώξτε ότι σας κρατά πίσω, ότι δεν σας αφήνει να λάμπετε. Κι όταν έρθει η ώρα που το κερί σας θα σβήσει τότε θα είστε περήφανοι γιατί θα ξέρετε ότι το κρατήσατε φωτεινό μέχρι τελευταία στιγμή.

Και ίσως η φωτιά σας να εμπνεύσει και άλλους και να μείνουν και άλλοι αναμμένοι. Και ίσως να φωτιστεί όλος ο κόσμος. Στην τελική και ουτοπικό να είναι δεν έχετε να χάσετε απολύτως τίποτα. Ζήστε την στιγμή τέρατα, ή μάλλον χορέψτε την. (Damn, σαν διαφήμιση της Vodafone ακούγομαι!!!)

Ρε γαμώτο την αγαπώ την ζωή μου.
Φιλιά πολλά, Τέρατα να έχετε ένα πανέμορφο Σαββατοκύριακο!


Απολαύστε όσο τραγούδι έμεινε κι ελπίζω να το χορέψετε γιατί αν όχι δεν ξέρετε τι χάνετε.

Cause I like you, 

Yeah I like you. 

And I'm feeling so Bohemian like you. 

Yeah I like you. 

Yeah I like you 

And I feel wahoo, wahoo, wahoo! 

I'm getting wise 

And I feel so bohemian like you. 

It's you that I want so please, 

Just a casual, casual easy thing. 

Is it? It is for me 

And I like you 

Yeah I like you 

And I like you, I like you, I like you, 

Yeah I like you. 

And I feel wahoo, wahoo, wahoo!